Door: Sander Koppejan

Eenzaam, maar toch?

Scholen zijn weer een aantal weken begonnen. Kinderen zitten weer op school en komen met de mooiste verhalen thuis. Alle bedrijven en organisaties zijn weer open. De zomervakantie zit er weer op en de zomermaanden lopen weer ten einde. En als ik aan een gemiddelde Nederlander zouden vragen, waar hebt u aan gedacht in de zomer? Dan hoor ik meestal zeggen: parelwitte stranden, een wit wijntje op z’n tijd en heel af en toe gewoon even nergens aan denken en er even tussen uit. Maar is dat eigenlijk ook wel zo?

Hoe vaak wordt er over die buurvrouw heen gekeken die misschien nooit familie op bezoek krijgt? Of over dat gezin die net in Nederland is en zich moeilijk in kan burgeren in onze provincie? Ons land, ons volk, onze maatschappij. Dat zijn termen die je zo vaak hoort. Maar hoeveel tijd hebben we over gehad voor deze twee categorieën?
Ik moet denken, tijdens dit schrijven, aan dat jonge echtpaar met dat kleine jongetje. De taal zijn ze niet machtig en de cultuur is al helemaal moeilijk om te begrijpen. Mensen doen hier heel anders, dan hebben we het al helemaal niet over een taal die hier gesproken wordt. Boodschappen kunnen we niet doen, omdat we de mensen niet verstaan. Hoe vaak hebben wij aan dat gezin gedacht in onze vakantie?Of die oude buurvrouw van een paar huizen verder. De gordijnen zijn nog wel dicht. Valt het op als de gordijnen rond 9 uur nog niet open zijn, terwijl ze altijd rond half 9 alles al open doet?

Vakantie? Kan die witte wijn dan niet open bij die oudere dame? Of is eenzaamheid al zo ver weg dat we daar al helemaal niet aan denken?
Ja maar… Als ik een keer aan de deur kom, dan is het een kort gesprek en gaan we weer verder. Dat is juist de reden om door te vragen of door te praten. Misschien is ze wel niet zo’n prater, dat kan!

Is ons huis tijdens de zomerperiode ook een ‘Oase’ geweest voor deze mensen? Of is daar straks, tijdens de wintermaanden, wel tijd voor rond de Kerst? Ik help het ze hopen.