Door: Sander Koppejan

Een dag net zoals alle andere

Nog een kus, kus op je wang? Zo zal het ongetwijfeld ook wel geklonken hebben ’s morgens vroeg! Lieve woorden, lieve glimlach. Dag mama… Niets vermoedend zijn de kinderen op pad gegaan. Een rugzak met een heerlijke banaan of een lekker koekje. En een pakje drinken voor in de pauze. Genietend van de mooie ochtendglorie!

Ook een machinist van de trein doet net als iedere dag zijn ronde voordat hij vertrekt. Misschien nog wel snel een boterham voor vertrek. De ochtend begint net als alle andere keren.

Tot de overweg bij Oss West… Een noodkreet klinkt. Een remmende trein, mensen beginnen te huilen, mensen roepen. Wat gebeurt daar? Een verschrikkelijk spoorwegdrama vindt plaats. De bakfiets met vijf kinderen kan niet meer remmen en rijdt door de slagboom heen. Met verslagenheid kijken mensen toe. Of rennen weg en kijken een andere kant op. Kinderen beginnen te huilen. Sirenes klinken, het geluid van twee eurocopters klinkt door. Groepjes mensen komen bij elkaar.

Het zal toch niet… Zo zal in vele ouderharten overdacht zijn. ’s Morgens misschien nog allemaal aan tafel. Al pratende misschien nog een leuk verhaal verteld.
En dan de telefoon. Twee kinderen overleden uit één gezin, en een zwaar gewond kind. Drie kinderen uit een gezin. Toekomstverwachtingen misschien? Alles in een keer weg.

Later die dag werden er veel gedichtjes gemaakt, knuffels gelegd en bloemen gebracht voor de nabestaanden.
Een donderdag die begon, zo als alle andere dagen, maar die eindigde in een diep spoorwegdrama.
Oss is getekend door diep verdriet en grote verslagenheid.
Maar families zijn getekend voor heel het leven.
Gedachten schieten dan te kort. Als je dan elke keer weer al die lieve kinderstemmetjes hoort en ze ziet spelen op straat of op het schoolplein. Lege tafeltjes en stoeltjes ze blijven op school leeg. Nooit meer hetzelfde. Veel vragen over het waarom zullen onbeantwoord blijven.